Een korstje op de neus of aan het oor van je oudere kat lijkt misschien klein. Soms zit daar toch huidkanker achter. Nieuw onderzoek bij katten met een plaveiselcelcarcinoom onderzocht of twee stoffen in tumorweefsel iets over het verloop van de ziekte kunnen zeggen. De bevindingen zijn interessant, maar vormen nog geen test waarmee je thuis of bij iedere kat de prognose kunt voorspellen.
Wat onderzochten de dierenartsen?
De onderzoekers bekeken tumorweefsel van 33 katten met een bevestigd huidplaveiselcelcarcinoom op de kop. Zestien katten waren minstens 11 jaar oud. Alle dieren waren behandeld met elektrochemotherapie: een behandeling waarbij een geneesmiddel en korte elektrische pulsen samen lokaal op de tumor worden toegepast. Bij 24 katten werden gegevens vooruitkijkend verzameld; negen kwamen uit oudere dossiers. De onderzoekers bepaalden in het tumorweefsel de hoeveelheid EGFR-1 en VEGF-A en vergeleken die met kenmerken van de tumor en het latere verloop.
Dit onderzoek gaat dus specifiek over katten met deze huidtumor die elektrochemotherapie kregen. Het is geen onderzoek naar alle bultjes bij katten, geen vergelijking van verschillende behandelingen en ook geen studie die een afzonderlijk effect van ouderdom heeft berekend. Voor algemene signalen en behandelmogelijkheden lees je ons artikel over huidkanker bij katten.
Wat lieten de tumormarkers zien?
EGFR-1 was aantoonbaar bij 26 van de 33 katten. Binnen deze kleine groep hing een positieve EGFR-1-kleuring samen met een kortere overleving door de tumor. De marker kwam ook vaker samen voor met doorgroei van tumorcellen rond zenuwen en een sterkere ontstekingsreactie in het onderzochte weefsel.
VEGF-A was aantoonbaar bij 23 van de 32 beoordeelbare tumoren. Deze marker hing samen met bepaalde ongunstige weefselkenmerken, waaronder doorgroei rond zenuwen en dieper in het weefsel. In deze studie was er voor VEGF-A geen duidelijk verband met de gemeten overlevingsuitkomsten. Een positieve kleuring betekent dus niet automatisch dat een kat snel achteruitgaat.
De overlevingsanalyse telde maar 30 katten; bij drie was de opvolging daarvoor te kort. De groepen zijn klein en een deel van de gegevens kwam uit dossiers. Er was geen groep onbehandelde katten en geen vergelijking met chirurgie of een andere therapie. Daardoor kun je uit deze cijfers niet afleiden dat een bepaalde marker de beste behandeling aanwijst, of dat een remmer van EGFR of VEGF-A al bewezen werkt bij katten. Ook bewijst de studie niet dat oudere katten een andere uitkomst hadden dan jongere katten.
Wat betekent dit voor jouw oudere kat?
Kijk bij het verzorgen van je kat ook naar neus, oorranden en oogleden. Een plekje dat niet geneest, telkens terugkomt, groter wordt of bloedt, verdient onderzoek door een dierenarts. Zo'n plek is niet automatisch kanker; alleen onderzoek van het weefsel kan de diagnose stellen. Bij de senior kat is het extra nuttig om veranderingen regelmatig op te merken en te bespreken tijdens een controle.
Als huidkanker is bevestigd, bespreek dan met je dierenarts waar de tumor zit, hoe ver hij is uitgebreid en welke behandeling voor deze kat haalbaar is. Een uitslag van een tumormarker is hoogstens één stukje informatie. De algemene gezondheid, het stadium en de mogelijkheden voor behandeling tellen ook mee. Andere vormen van kanker vragen om een andere aanpak: lees bijvoorbeeld over lymfoom bij een oudere kat en borstkanker bij hond en kat. De resultaten van deze huidkankerstudie gelden niet automatisch voor die tumoren.
Kort gezegd: bij 33 behandelde katten met huidplaveiselcelcarcinoom hield EGFR-1-kleuring verband met een kortere overleving; VEGF-A hield verband met enkele weefselkenmerken, maar niet duidelijk met overleving. De markers zijn onderwerp voor verder onderzoek. Een verdachte huidplek tijdig laten beoordelen blijft voor jouw kat de bruikbaarste stap.
Wetenschappelijke bron: Linhares LCM en collega's. Prognostic significance of EGFR-1 and VEGF-A expression in feline cutaneous squamous cell carcinoma. Frontiers in Veterinary Science (2026). Lees de oorspronkelijke publicatie. DOI: 10.3389/fvets.2026.1949867.