Aanvallen komen bij katten voor, maar idiopathische epilepsie is minder vanzelfsprekend dan bij honden. Een aanval kan ook het gevolg zijn van vergiftiging, een stofwisselingsprobleem, hoge bloeddruk of een ziekte in de hersenen. Eén aanval is daarom geen diagnose op zichzelf.
Hoe herken je een aanval?
Een kat kan omvallen, verstijven, schokken, speekselen en het bewustzijn verliezen. Focale aanvallen kunnen bestaan uit trekkingen van het gezicht, vreemd kauwen, plots rennen, staren of kortdurend afwijkend gedrag. Na een aanval kan de kat verward, onrustig, tijdelijk slechtziend of erg moe zijn.
Wat doe je tijdens een aanval?
- Houd de tijd bij en maak, als dat veilig kan, een korte video.
- Verwijder voorwerpen en blokkeer een trap of valgevaar.
- Houd handen uit de buurt van de bek en probeer de tong niet vast te houden.
- Beperk licht en geluid en laat de kat rustig herstellen.
Bel met spoed wanneer de aanval vijf minuten duurt, aanvallen elkaar opvolgen zonder volledig herstel of meerdere aanvallen kort na elkaar optreden. Ook een mogelijke vergiftiging, ademhalingsproblemen, ernstig trauma of aanhoudende desoriëntatie vraagt onmiddellijke hulp.
Diagnose
De dierenarts beoordeelt leeftijd, verloop, medicatie en mogelijke blootstelling aan gifstoffen en voert lichamelijk en neurologisch onderzoek uit. Bloed- en urineonderzoek, bloeddrukmeting en soms MRI en onderzoek van hersenvocht kunnen nodig zijn. Een normale kat tussen aanvallen kan nog steeds een onderliggende aandoening hebben.
Behandeling
De behandeling hangt af van de oorzaak en het aanvalspatroon. Anti-aanvalsmedicatie moet precies volgens voorschrift worden gegeven; stop nooit plotseling en geef geen middel dat voor een ander dier is voorgeschreven. Houd een dagboek bij van duur, herstel en omstandigheden. Vaccinatie, voeding of een “stressvrij leven” kan epilepsie niet betrouwbaar voorkomen, maar algemene preventieve zorg helpt andere oorzaken tijdig te ontdekken.